Bazı çocuklar bilmedikleri şeyler olduğunu itiraf etmeyi sevmezler ve her şeyi bildikleri konusunda ısrar ederler. Adeta yetişkinmiş gibi davranan çocukları “büyümüş de küçülmüş” diye tanımlamak olasıdır. Bir bakıma bağımsızlıklarını ilan etmiş gibi görünmek isterlerken, bir açıdan da başarısız olma korkusuyla başa çıkmaya çalışıyorlardır. Çocukların tümü bir an önce büyümek isterler, ama çoğunluğu ebeveynlerine bağımlı bir çocukluk döneminin ayrıcalıklarından ve keyiflerinden de yararlanmak ister. Bazılarında büyüme isteği öylesine güçlüdür ki, çocukluk döneminden keyif alamazlar ve yetişkinlere bağımlı olmadıklarına kendilerini inandırmak için ellerinden geleni yaparlar. Yetişkinleri daha bilgili olduğunu kabul etmek istemedikleri ve rekabet duyguları fazla gelişmiş olduğu için bu gibi çocukların herhangi bir şeyi öğrenmeleri çok zordur. Rekabet duygusu insan doğasının bir parçasıdır ama hem yapıcı, hem de yıkıcı bir biçimde kullanılabilir.

Bazı insanlar çocukların arasında rekabetçi yaklaşımları yüreklendirmenin, gelişme konusunda yararlı olacağına, bu duygu olamadığı takdirde çocukların kesinlikle gayret göstermeyeceğine inanırlar. Belki bu durum gözüktüğünden daha karmaşıktır. Yetenekli çocuklar kendi sınırları içinde yapabilecekleri işleri kolayca üstlenirler ve daha fazlasını başarmak için çaba gösterirler. Aynı düzeye varmak konusunda zorlanan çocuklarsa başarısız olmaktan korktukları için ve başarıya pek seyrek ulaştıkları için herhangi bir konuda çaba göstermekten kaçınırlar.